Nasze wygrane sprawy

Nasze wygrane sprawy

Wybrane wygrane sprawy prowadzone przez naszą Kancelarię

Naszych klientów od wielu lat reprezentujemy przed sądami administracyjnymi (Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Poniżej prezentujemy tezy z niektórych z ciekawszych wygranych spraw prowadzonych przez naszą Kancelarię.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości  Unii Europejskiej w Luksemburgu z dnia 18 marca 2021 r., w sprawie C-48/20


Przed Trybunałem Sprawiedliwości UE w Luksemburgu wygraliśmy sprawę naszego klienta.
Wyrok dotyczył podmiotu udostępniającego karty paliwowe, ale może być istotny dla każdego podatnika, który błędnie zafakturował transakcje, nie wiązało się to z oszustwem a w stosunku do prawidłowego rozliczenia podatku nie prowadziło do istotnego zmniejszenia należności budżetu państwa.
 
Organ podatkowy uznając podczas kontroli, iż firma nie dokonywała dostawy towarów, tylko świadczyła usługę finansową, uznał iż nie ma ona prawa do odliczenia VAT naliczonego od faktur dokumentujących zakup paliwa od stacji paliw, ale jednocześnie uznał, iż ma ona obowiązek zapłaty VAT z faktur sprzedaży paliwa wystawionych przez nią.
 
Organ podatkowy stwierdził, iż podatnik ma obowiązek zapłaty VAT w związku z art. 108 ustawy VAT, ponieważ finalni nabywcy paliwa mogli potencjalnie odliczyć VAT z wystawionych przez niego faktur.
Jednym z podnoszonych przez nas argumentów, był fakt, iż nawet gdyby faktury za paliwo wystawiała stacja paliw bezpośrednio dla nabywcy, to kupujący i tak miałby prawo do odliczenia VAT naliczonego, a przyjęcie przez podmioty błędnego schematu fakturowania, opartego o ówczesną praktykę organów podatkowych, nie prowadziło finalnie do uszczuplenia należności budżetu Państw.
 
Nie spotkało się to niestety z akceptacją organów podatkowych. Finalnie naszą argumentację podzieliła najpierw Komisja Europejska w przesłanej wcześniej opinii, a dziś finalnie wygraliśmy sprawę naszego klienta w Trybunale Sprawiedliwości UE.
 
Wyrok TSUE z 18 marca 2021 r., w sprawie C-48/20
„Artykuł 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasady proporcjonalności i neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w konsekwencji wszczęcia procedury kontroli podatkowej nie zezwalają podatnikowi działającemu w dobrej wierze na korektę faktur z nienależnie wykazanym VAT, mimo że odbiorca tych faktur miałby prawo do zwrotu tego podatku, gdyby transakcje wykazane na tych fakturach zostały należycie rozliczone.”

Link do pełnej treści orzeczenia.


Wyrok NSA z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 1353/20

NSA uznał, że ,,skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie albowiem trafnie w niej zarzucono, że Sąd I instancji i organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy SENT stanowiącego podstawę odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 22 ust. 3 w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust.’’

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/CAA77300ED


Wyrok WSA z dnia 17 marca  2021 r., sygn. akt I SA/Bk 94/21

Zdaniem WSA uznać należy, że wszystkie podniesione przez organy podatkowe twierdzenia uzasadniające możliwość zastosowania w rozpoznawanej sprawie instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności „straciły swoją ważność” w momencie dokonanej przez Skarżącego wpłaty, a zatem prowadzenie postępowania od momentu wpłaty uznać należało za bezprzedmiotowe. Należy podkreślić ponadto, że nie sposób zaaprobować stanowiska organu podatkowego zgodnie z którym okolicznością uzasadniającą nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji było wystąpienie przez Skarżącego z wnioskiem o uzupełnienie decyzji oraz późniejsze zażalenie wydanego przez organ I instancji postanowienia. Jest to bowiem prawo Skarżącego wynikające wprost z obowiązujących przepisów prawa. W efekcie złożenia wniosku o uzupełnienie wydanej przez organ podatkowy decyzji Skarżący dążył do poznania motywów, jakimi kierował się organ wydając ww. decyzję, co z uwagi na wskazane we wniosku o uzupełnienie argumenty – nie było możliwe do ustalenia z treści samej decyzji podatkowej. Co więcej – podjęte przez Skarżącego działania miały swoje podstawy w przepisach prawa, a zatem argumenty podnoszone przez organ podatkowy o rzekomym celowym przedłużaniu postępowania nie znajdują swojego potwierdzenia w rzeczywiście zaistniałym stanie faktycznym.

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/4FDCD5E424


Wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2140/19

Sąd oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie na postanowienie Dyrektora IAS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. Sąd zważył, że trafna jest konstatacja Sądu pierwszej instancji, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ma charakter generalnie sprawozdawczy i poprzestaje w zasadzie na opisie czynności wykonanych przez organ, bez przekonującego – w niezbędnym odniesieniu do całości sprawy – wyjaśnienia przewlekłości postępowania w sprawie podatku, od którego zgodnie z prawem obliczyć i określić należało odsetki za zwłokę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie sugestie wnoszącego skargę kasacyjną, że „rachunkowy” charakter postępowania w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatkowej czy też zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej nie uzasadnia badania przewlekłości postępowania prawnego, w którym o zaległości tej rozstrzygnięto. Jeżeli wpłatę zalicza się na odsetki, to wysokość tych odsetek powinna być znana, natomiast przewlekłość postępowania kontrolnego i/lub podatkowego może mieć wpływ na zgodne z prawem odliczenie, naliczenie i określenie wysokości tych odsetek.

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/42A8298057


Wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1511/18

Sąd uchylił wyrok WSA w Białymstoku i decyzję Dyrektora IAS w Białymstoku. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.

Sąd zważył, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako TSUE) w wyroku z 16 października 2019 r. (C-189/18) stwierdził, że obowiązkiem organów podatkowych jest załączenie do akt postępowania podatkowego wszystkich dokumentów z powiązanych postępowań, na które powołuje się ten organ, czego nie uczyniono w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe dokonując ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zebranych w innym postępowaniu, z którymi to dowodami nie mógł zapoznać się skarżący, a także odmawiając przeprowadzenia tychże dowodów w sposób bezpośredni w niniejszej sprawie, naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 w zw. z art. 188, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. (…) W sytuacji, gdy organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania w danej sprawie odmawia podatnikowi możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi w innym postępowaniu, obowiązany jest pominąć te dowody przy ustalaniu stanu faktycznego w danej sprawie, zgodnie z art. 121 § 1 oraz art. 123 § 1 Op. Jeżeli zaś okoliczności wynikające z utajnionych dowodów mogą mieć znaczenie dla danej sprawy, to zgodnie z art. 188 Op organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia określonego dowodu.”

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/268CDDB26D


Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 410/18

uchylający zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku

WSA stwierdził, że: ,,ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów niedołączonych do akt sprawy, skutkowało uznaniem za zasadny również zarzutu naruszenia art. 210 § 4 o.p., bowiem uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowo sformułowane i nie wskazuje, dlaczego wnioskowane przez Skarżącego dowody nie mogły być przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania. To z kolei skutkowało uznaniem za zasadny naruszenia art. 123 § 1 o.p. regulującego zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu.’’

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6AAC2602DD


Wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 4147/17

WSA w Warszawie stwierdził, że: ,,jeżeli zatem podatnikowi nie doręczono postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku przed upływem terminu przewidzianego w art. 87 ust. 2 lub w ust. 6 ustawy o VAT, to tym samym ma on uprawnione przekonanie, że zwrot różnicy podatku nastąpi w terminie 60 dni (ust. 2) lub 25 dni (ust. 6) od dnia złożenia rozliczenia, lub w terminie wskazanym w ostatnio wydanym postanowieniu przedłużającym termin zwrotu.’’

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/EE4AB269DB


Wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2276/16

uchylający zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych

Sąd przyznał nam rację, iż ,,błędne jest zapatrywanie organu podatkowego, jakoby otrzymanie środków pieniężnych tytułem ekwiwalentu przez wspólnika występującego ze spółki jawnej mogło być utożsamione ze zbyciem prawa majątkowego w rozumieniu art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f’’.

NSA potwierdził, że: ,,(…) skoro przychód uzyskany przez skarżącego z tytułu wystąpienia ze spółki jawnej nie może być uznany za przychód ze zbycia prawa majątkowego w rozumieniu art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f., ma do niego zastosowanie norma zawarta w art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f., a więc datą powstania takiego przychodu jest dzień otrzymania zapłaty, a nie dzień, w którym świadczenie stało się należne. Ponieważ takie właśnie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie jest trafny zarzut kasacyjny naruszenia przez ten Sąd art. 14 ust. 1c, ust. 1i oraz ust. 2 pkt 16 u.p.d.o.f. przez dokonanie błędnej ich wykładni.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 24 ust. 3c u.p.d.o.f. przez przyjęcie, że w przypadku, gdy prawo do udziału w spółce niebędącej osobą prawną nabywane jest w zamian za wkład niepieniężny, za wydatki na nabycie składników tego wkładu należy uznać ich wartość na dzień wniesienia wkładu, a nie wielkość wydatków na ich nabycie.’’

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/2CFDFE86BF


Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2443/17

uchylający zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

W niniejszej sprawie nasz Klient otrzymał interpretację indywidualną, w której organ potwierdził jego stanowisko, co do tego, że odchów jednodniowych lub kilkudniowych kurek do wieku ok. 16 tygodni, a następnie ich odsprzedaż na wolnym rynku przed osiągnięciem przez kurki dojrzałości reprodukcyjnej jest działalnością rolniczą, a co za tym idzie do działalności tej nie będą miały zastosowania zasady ustalania dochodu przy zastosowaniu norm szacunkowych.

Spór powstał z uwagi, iż Skarżący (nasz Klient) dokonał rozliczenia podatku za 2015 r. stosując się do pozytywnej interpretacji jednak przed złożeniem zeznania została  mu doręczona interpretacja zmieniająca (zeznanie podatkowe zostało złożone w dniu 1 kwietnia 2016 r., a doręczenie zmienionej interpretacji nastąpiło 30 marca 2016 r.). W ocenie organu Skarżącego nie obejmowała zatem ochrona wynikająca z art. 14m § 1 ordynacji podatkowej.

WSA w Warszawie przychylił się jednak do naszego stanowiska i uznał, że Skarżący mógł skorzystać z ochrony wynikającej z art. 14m § 1 o.p. Stwierdził, iż: ,,skarżący najpierw zastosował się do interpretacji tj. w listopadzie 2015 r., w tym również okresie nastąpiły skutki podatkowe zastosowania się do niej, a dopiero następczo tj. 1 kwietnia 2016 r. otrzymał interpretację zmieniającą.’’ Zdaniem sądu zastosowanie się do interpretacji nie można utożsamiać tak jak to robi organ podatkowy wyłącznie ze złożeniem zeznania podatkowego.

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/5661772BA3


Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 1861/17

uchylający zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku

Spór w sprawie dotyczy prawa podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług – 0% – do transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi przez organy fakturami eksportowymi. Organy uznały, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do tej preferencji, ponieważ zakwestionowane transakcje nie spełniają warunków do uznania ich za eksport towarów w rozumieniu u.p.t.u., gdyż wywóz nie został dokonany przez dostawcę lub na jego rzecz bądź nabywcę lub na jego rzecz. Jednocześnie organ stwierdził brak ze strony Skarżącego należytej staranności kupieckiej.

WSA w Białymstoku stwierdził, że istotne okoliczności dotyczące możliwości pozbawienia naszego Klienta prawa do zastosowania 0% stawki nie zostały wystarczająco spełnione i tym samym uchylił zaskarżoną przez nas decyzję organu.

Link do pełnej treści orzeczenia: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/E997108360


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt I SAB/Bk 7/17

„Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

  • stwierdza bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w zakresie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za październik 2015 r.,
  • stwierdza, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
  • zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku,
  • wymierza Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. grzywnę w wysokości 5000 (pięciu tysięcy) złotych (…)

Przedłużenie terminu zwrotu podatku następuje nie tyle do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, ile do czasu zakończenia tej weryfikacji dokonywanej w ramach postępowań wymienionych w powołanym przepisie. Jeśli weryfikacja rozliczenia następowałaby poza wymienionymi postępowaniami, nie mogłaby być podstawą przedłużenia terminu zwrotu podatku na podstawie ww. art. 87 ust. 2. Przedłużenie terminu zwrotu podatku musi więc wiązać się z konkretną procedurą postępowania weryfikacyjnego (…)

Wskazane w art. 87 ust. 2 postępowania, w ramach których nastąpić ma weryfikacja realizowane są na podstawie odmiennych przepisów, inne są zasady ich wszczęcia, inne kompetencje organów, inny zakres kontroli, a przede wszystkim inaczej regulowane są terminy ich realizacji. Skoro zatem każde z postępowań wymienionych w art. 87 ust. 2 jest odrębnie regulowane, a wybór procedury weryfikacji determinuje również podstawę prawną wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu oraz tryb zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia wpływając w ten sposób zarówno na kompetencje organu, jak i na ochronę prawną przysługującą podatnikowi, należy uznać, że zmiana postępowania, w ramach którego następuje weryfikacja rozliczenia podatnika wymaga wydania nowego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT. Z powyższych regulacji wynika, iż ustawodawca przewiduje w ustawie określone terminy zwrotu, a organ podatkowy ma prawo do przedłużenia terminu zwrotu podatku, ale tylko terminu, który w dacie przedłużenia terminu jeszcze nie upłynął. Upływ terminu przesądza bowiem o obowiązku zwrotu podatku, niezależnie od tego, czy zasadność zwrotu wymagała dodatkowego zweryfikowania rozliczenia podatnika, czy też nie”.

Link do pełnej treści orzeczenia: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/709F5802AF


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. III Sa/Wa 1971/16.

WSA w swoim wyroku stwierdził, że (…) spółka z pewnością nie miała żadnego wpływu na to, co z nabytym paliwem, już przecież zatankowanym do zbiorników paliwa samochodu firmy transportowej, zrobi ta firma. Należy jednak odnotować oczywisty i notoryjnie znany fakt, że dla zaistnienia dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy nie jest konieczne, aby podatnik dokonujący dostawy godził się, albo nawet jedynie wiedział, co z nabytym towarem uczyni nabywca – jest to kwestia absolutnie obojętna prawnie. Kiedy dokonywana jest transakcja nabycia paliwa na stacji paliw, dla skutecznej i opodatkowanej transakcji jest absolutnie obojętne, czy nabywca zatankowane paliwo przeznaczy do zużycia przez silnik pojazdu ciężarowego, do którego paliwo zatankowano, czy też z już zatankowanego pojazdu paliwo to wyleje i przeznaczy np. co celów grzewczych (…) albo paliwo to wyrzuci (…), albo paliwo to przeleje do zbiornika swojego prywatnego pojazdu osobowego i wykorzysta dla celu w ogóle nie związanego z działalnością gospodarczą (…). Trudno oczekiwać, że dokonujący dostawy wykazywać będzie jakiekolwiek zainteresowanie tym, czy w ogóle i w jaki sposób wykorzystany zostanie sprzedany towar. Jakiekolwiek jego zainteresowanie w tej kwestii skwitowane zostałoby słuszną uwagą nabywcy, że nie jest to sprawa dostawcy.

Link do pełnej treści orzeczenia:  http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3CF3F38AE4


Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. I FSK 2195/15

Sąd w swoim wyroku uwzględnił stanowisko Skarżącego potwierdzając, że posiadanie przez przedsiębiorców komunikatów elektronicznych IE-599 dają podstawę do działania w zaufaniu do tych dokumentów oraz okoliczności w nich stwierdzonych. Oznacza to, że w sytuacji dysponowania nimi przez przedsiębiorcę brak  jest podstaw do uznania, że wiedział on lub powinien był wiedzieć o tym, że dokumenty te nie odzwierciedlają prawdy.

Otrzymanie przez dostawcę towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej komunikatu elektronicznego IE-599, stanowiącego urzędową formę potwierdzenia wywozu tych towarów poza obszar Unii Europejskiej, w ramach dokonanego przez niego, jako eksportera, zgłoszenia do wywozu, uprawnia go – na podstawie art. 41 ust. 4 u.p.t.u. – do opodatkowania tej dostawy stawką 0%.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F9E7C01616


Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. I FSK 1806/15

„Za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 (…) poprzez nieprawidłowe zawiadomienie Skarżącego o zawieszeniu biegu przedawnienia, z uwagi na pominięcie przy doręczeniu zawiadomienia ustanowionego w sprawie pełnomocnika(…)
Jeżeli bowiem podatnik ustanawia pełnomocnika do reprezentowania jego interesów (praw i obowiązków) w postępowaniu kontrolnym, oznacza to, że jest on uprawniony do reprezentowania strony (podatnika) we wszystkich czynnościach tego postępowania, które nie wymagają jego osobistego udziału, w tym do odbierania zawiadomień wystosowanych w trybie art. 70c O.p.
(…) Doręczenie pisma stronie, w sytuacji, gdy został ustanowiony pełnomocnik, nie wywołuje żadnego skutku procesowego, stanowiąc jedynie informację dla strony o treści pisma, które powinno być – zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem – doręczone pełnomocnikowi (…)”.

Link do pełnej treści orzeczenia http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3EDF237502


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 1362/15

„(…) w przypadku, gdy prawo do udziału w spółce niebędącej osobą prawną nabywane jest w zamian za składniki majątku wnoszone aportem, za wydatki w rozumieniu art. 24 ust. 3c u.p.d.o.f. należy uznać wartość tych składników na dzień ich wniesienia (zob. wyrok z dnia 10 kwietnia 2013 r. I SA/Bk 92/13, Lex nr 1314654). Stosownie do art. 24 ust. 3c u.p.d.o.f. wydatek ma dotyczyć „nabycia lub objęcia prawa do udziałów w takiej spółce”, a nie nabycia wkładu. „Wydatkowanie” określonych składników majątkowych następuje w chwili wniesienia ich do spółki osobowej, wtedy bowiem wychodzą one z majątku wnoszącego wkład i wchodzą do majątku spółki. Istotna jest zatem ich wartość w chwili wniesienia, albowiem ona stanowi o uszczupleniu majątku osoby nabywającej udziały w spółce. Przepis art. 24 ust. 3c u.p.d.o.f. nie daje podstaw do poszukiwania wskazanej przez organ wartości historycznej wkładu, jako środków pieniężnych wydatkowanych na nabycie danego składnika majątkowego”.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/4FEB91E785


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 października 2015 r., sygn. akt I SAB/Bk 70/13 (orzeczenie prawomocne)

„Zarzut przewlekłości prowadzenia postępowania oceniany musi być więc pod kątem:

  • prawidłowości czynności,
  • terminowości czynności,
  • charakteru sprawy,
  • stopnia faktycznej i prawnej zawiłości sprawy.

Dokonując oceny postępowania organu podatkowego z uwzględnieniem tych kryteriów należy po pierwsze odnieść się do zakresu prowadzonego postępowania celem rozważenia czy podejmowane czynności, w postaci kontroli zleconej innym organom podatkowym miały niezbędny charakter w tym postępowaniu. Otóż zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę takiego charakteru te, konkretnie podejmowane czynności nie miały. Organ bowiem już po pierwszym przedłużeniu postępowania kontrolnego mógł przewidywać jego długotrwałość, a co za tym idzie mógł podjąć i zastosować inne czynności celem szybszego jego zakończenia. Organ nie musiał bowiem czekać na zakończenie kontroli prowadzonych u innych podatników. Mógł m.in. wystąpić w ramach pomocy w zakresie czynności sprawdzających i przekazać konkretne pytania do innych organów podatkowych. Tego jednak nie uczynił czekając na zakończenie pełnych kontroli podatkowych. Spowodowało to nieuzasadnione oczekiwanie na wynik innych postępowań organu. Jak wynika z akt sprawy organ w czasie oczekiwania na odpowiedzi innych organów podatkowych nie wykonywał praktycznie żadnych czynności kontrolnych. Szczególnie mieć należy na uwadze fakt, że w jednym przypadku naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował, iż planowany termin zakończenia kontroli w firmie D. S.A. to […] czerwca 2016 r., co oznacza, iż kontrola u Skarżącego również nie zostanie zakończona przed tą datą. Słusznie zatem Skarżący wskazuje na naruszenie art. 284b § 1 O.p. Wybór metody należy bowiem do organu i to organ działając zgodnie z zasadą szybkości postępowania powinien wybrać metodę adekwatną i skuteczną. W przedmiotowej sprawie takiej metody jednak nie wybrał”.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/34C5541960


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 70/13 (orzeczenie prawomocne)

„Możliwość ustalenia dochodu dla potrzeb obliczenia zaliczek według metody określonej w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) nie jest uzależniona od zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zamiarze sporządzania spisu z natury stosownie do § 28 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.)”.

Link do pełnej treści orzeczenia http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/562900C26C


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 39/13 (orzeczenie prawomocne)

„Nie ma podstaw do uwzględnienia argumentacji organów odnośnie braku możliwości przeprowadzenia dowodu z odczytu zawartości pamięci fiskalnej kasy rejestrującej dostarczonej do siedziby organu I instancji. Zgodnie z § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338 ze zm.), do którego odwołują się organy, zakończenie pracy w trybie fiskalnym prze każdą kasę lub wymiana pamięci fiskalnej kasy wymaga dokonania, z udziałem pracownika urzędu skarbowego, czynności odczytania zawartości pamięci fiskalnej kasy, z której sporządza się protokół według wzoru określonego w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Zdaniem Sądu treść tego przepisu nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Jak stanowi art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. W przypadku zaś, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii – art. 197 § 1 o.p. Jeżeli zatem w sprawie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z odczytu zawartości pamięci fiskalnej kasy rejestrującej, przeprowadzenie takiego dowodu jest możliwe i dopuszczalne. Przedstawione przez organy uzasadnienie odmowy uwzględnienia wniosku narusza wskazane przepisy”.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/747B5E71CB


Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 911/11

„(…)w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 uptu, lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży. W przypadku, gdy podatnik wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane oraz czynności niepodlegające podatkowi, nie ma obowiązku stosowania odliczenia częściowego. Gdyby bowiem nawet chciał ustalać proporcję sprzedaży dla celów odliczenia, to wyniesie ona i tak 100%.

(…) proponowana przez Ministra Finansów „dwuetapowa” metoda ustalania proporcji, w której pierwszy etap miał polegać na wyodrębnieniu z całości zakupów, tę ich część, która nie jest związana z działalnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i część, która związana jest z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów uptu (zarówno opodatkowaną jak i zwolnioną) nie mogła zasługiwać na akceptację. W świetle wykładni przyjętej przez NSA w uchwale I FPS 9/10 takie działanie stanowiłoby niedopuszczalną, bezpośrednią ingerencję w prawo do odliczenia (…)”.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/C1AB47D590


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 174/08 (orzeczenie prawomocne)

„1. W sytuacji, gdy organ podatkowy w wydawanej decyzji uwzględnia wyrażoną przez podatnika wolę odliczenia podatku naliczonego, który nie został rozliczony przez tegoż podatnika w drodze samoobliczenia podatku, organ czyni to ze skutkiem od momentu powstania zobowiązania podatkowego.

2. Obowiązujące przepisy nie pozwalają organom podatkowym na traktowanie wyłącznie kwoty podatku należnego – z tytułu importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, który nie został ujęty przez skarżącego w złożonej deklaracji jako zaległości podatkowej ze względu na to, że odliczenie podatku naliczonego również z tego tytułu (podatek należny w tym przypadku stanowi jednocześnie podatek naliczony) zostało zrealizowane dopiero w wydanej decyzji”.

Link do pełnej treści orzeczenia:   http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3B7BEB598E


Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 stycznia 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 1506/02

„Nie ulega wątpliwości, iż art. 19 ust.3 ustawy wprowadza ogólną regułę określającą termin, w ciągu którego dopuszczalne jest rozliczenie podatku naliczonego i należnego. Powołane powyżej rozporządzenie zmienia ustawowy stan prawny uregulowany w art.19 ust.3 ustawy, określając przypadki kiedy za miesiąc otrzymania faktury uznać należy miesiąc płatności faktury. Jednakże rozporządzenie jako akt niższego rzędu, aby skutecznie wprowadzić inne, aniżeli ustawowe regulacje potrącenia podatku, musi być zgodnie z normą art.92 Konstytucji, wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i tylko w zakresie owego upoważnienia, Ten wymóg odnośnie przepisu § 42 rozporządzenia nie został zachowany, bowiem ustawa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia nie przewidywała takiej delegacji ustawowej. Stosowne upoważnienie zostało wprowadzone poprzez ust.5 art.19 cytowanej ustawy dopiero w wyniku jej nowelizacji z dnia 15 lutego 2002 r. , która weszła w życie od dnia 26 marca 2002 r. Przedmiotowa sprawa dotyczy zaś roku 2001, a więc okresu kiedy delegacji ustawowej nie było.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Minister Finansów stanowiąc § 42 ust.4 cytowanego rozporządzenia naruszył normę art. 92 Konstytucji, który stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

W tym stanie rzeczy, z upoważnienia art.178 ust.1 Konstytucji Sąd uznał, iż § 42 ust.4 nie może być uznany za podstawę prawną wydanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć

Linki do pełnej treści orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/D77A184924